Το μυστικό της επιτυχίας

 

Θέμα: αναβλητικότητα, ερωτική αποτυχία, επαγγελματική αποτυχία. Το μυστικό φάρμακο που λύνει όλα τα προβλήματα.

Αυτοί που κάνουν πολλά και δεν κάνουν τίποτα

Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους εκεί έξω που βασανίζονται πραγματικά να τελειώσουν κάτι που έχουν ξεκινήσει. Ένας από αυτούς είμαι κι εγώ. Το αντιμετώπισα στην πρώτη μου διατριβή στο πρώτο πτυχίο και στην τελική εργασία για το μεταπτυχιακό. Το αντιμετωπίζω και τώρα με ένα βιβλίο που έχω γράψει. Και στις τρεις περιπτώσεις είχα σχεδόν ολοκληρώσει το έργο μου και έβρισκα ένα σωρό προφάσεις για να μην βάλω ένα οριστικό τέλος και να παραδώσω την δουλειά μου. Κάτι πάντα με ενοχλούσε, κάτι θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Πέρασα πραγματικά δύσκολες στιγμές παλεύοντας με τον εαυτό μου δημιουργώντας ένα σωρό προβλήματα όχι μόνο σε εμένα αλλά και σε τρίτους.

Όπως είπα γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Ανθρώπους ας πούμε που ξεκινούν μια ξένη γλώσσα ή ένα μουσικό όργανο και το παρατούν στην μέση, εφευρίσκοντας προφάσεις του τύπου δεν έχω κλίση ή έφεση στις γλώσσες ή το πρόγραμμα μου είναι πολύ επιβαρυμένο. Ξέρω άλλους που χρωστάνε ένα δυο μαθήματα και δεν καταφέρνουν ποτέ να πάρουν το πτυχίο τους. Επιχειρηματικές κινήσεις που ξεκινούν με τους καλύτερους οιωνούς και αφήνονται στο έλεος του Θεού μέσα σε λίγους μήνες. Χρήματα -που λείπουν σε αυτούς και τις οικογένειες τους- και χρόνος, πολύτιμος χρόνος, πετιούνται άδοξα στον κάλαθο των αχρήστων.

Πολλές φορές η μια αποτυχημένη απόπειρα φέρνει μία άλλη η οποία υποτίθεται θα λύσει όλα τα προβλήματα οδηγώντας σε περισσότερη αποτυχία.

Έχω παρατηρήσει πως πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα και στις προσωπικές τους σχέσεις. Οι περισσότεροι αναζητούν απελπισμένα τον κατάλληλο σύντροφο, χωρίς φυσικά ποτέ να τον βρίσκουν, διανύοντας την τέταρτη ή πέμπτη δεκαετία της ζωής τους. Άλλοι αναλώνονται σε σύντομες, επιφανειακές σχέσεις της μιας νύχτας ή εβδομάδας. Αρκετοί πάλι, ζούνε τον έρωτα σε ένα φαντασιακό επίπεδο είτε με την ανάμνηση παλιών συντρόφων ή ακόμα χειρότερα με την επινόηση ψεύτικων ερωτικών περιπετειών ή την καταφυγή στην πορνογραφία.

Συνήθως τα μεγάλα σχέδια που ποτέ δεν ολοκληρώνονται χρησιμεύουν ως δικαιολογίες για την άχρωμη ερωτική ζωή. ‘Δεν έχω χρόνο για έρωτες τώρα’ λένε, ‘έχω άλλα στο μυαλό μου’.

Επιτέλους έχω καλά νέα για όλους μας. Έχω βρει το μυστικό φάρμακο που λύνει όλα αυτά τα προβλήματα. Το ανακάλυψα πρώτη φορά όταν ήμουν δώδεκα ετών στο ναυτικό όμιλο της πόλης και μου έχει σώσει την ζωή άπειρες φορές μέχρι τώρα.

Ο πνιγμός μου 

Ο φόβος μου για την θάλασσα δεν ήταν μια από αυτές τις αλλοπρόσαλλες παιδικές φοβίες για κάτι ουσιαστικά ανώδυνο όπως για παράδειγμα το σκοτάδι ή κάποιο τρομαχτικό πρόσωπο από μια ταινία ή ένα βιβλίο. Ο φόβος μου για την θάλασσα ήταν κάτι πολύ συγκεκριμμένο που από όσο μπορούσα να καταλάβω συνοψιζόταν στην εξής απλή διαπίστωση.

Μην γνωρίζοντας πως να κολυμπάω θα έπρεπε να αφήσω την ζωή μου στα χέρια κάποιου τρίτου ο οποίος θα με κρατούσε στην επιφάνεια ωσότου να μάθω να κάνω τις σωστές κινήσεις.

Για κάποιο λόγο μου ήταν αδύνατο να εμπιστευθώ τον οποιοδήποτε. Για κάποιο λόγο και μόνο η σκέψη πως έπρεπε να παραδοθώ εντελώς σε κάποιον άλλο μέσα σε εκείνη την τεράστια έκταση νερού με γέμιζε αληθινό τρόμο. Αρκούσε ένα άγγιγμα του αδερφού μου ή μια χειρονομία προς το μέρος μου για να βγω εκτός εαυτού και να αρχίσω να τσιρίζω ζητώντας για βοήθεια. Η μητέρα μου βέβαια προσπαθούσε να μου εξηγήσει, να μου δώσει να καταλάβω. Σύντομα όμως ερχόταν αντιμέτωπη με το πείσμα μου και βλέποντας πως δεν υπήρχε περίπτωση να αλλάξω γνώμη με τραβούσε με το ζόρι στο νερό προκαλώντας πανικό σε όλη την παραλία.

Όπως είναι λογικό άργησα να μάθω να κολυμπώ και ίσως να μην είχα μάθει ποτέ μου αν η αδερφή μου δεν εφάρμοζε μια πολύ παλιά και αξιόπιστη παιδαγωγική μέθοδο…

Νομίζω ήμουν δώδεκα ετών. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο, έπρεπε επιτέλους να μάθω να κολυμπώ. Δεν ξέρω πως, αλλά είχα πειστεί να πάμε με την αδερφή μου στο ναυτικό όμιλο. Εκεί, όπως μου είχαν εξηγήσει, δεν θα χρειαζόταν να αντιμετωπίσω τον εξυπνάκια αδερφό μου. Έπειτα δεν θα χρειαζόταν να βρίσκομαι στην θάλασσα που ήταν ανεξέλεγκτη αλλά σε μια κλειστή πισίνα.  Θα μπορούσα να αφεθώ στα χέρια ειδικών οι οποίοι ήξεραν τι κάνουν χωρίς να βάλουν την ζωή μου σε κίνδυνο. Στο μυαλό μου είχα σχηματίσει την εντύπωση πως στον σύλλογο θα εξοικειωνόμουν με το νερό χωρίς ίσως να χρειαστεί να έρθω καθόλου σε επαφή μαζί του. Θα ήταν σαν μια επίσκεψη στο γιατρό. Θα μου έκαναν μια ένεση και θα γινόμουν δεινός κολυμβητής.

Την πρώτη αίσθηση φόβου την ένιωσα φτάνοντας στον όμιλο. Μια σειρά παιδιών, όλα αρκετά μικρότερα από εμένα περίμεναν μπροστά από το βάθρο. Μπορούσα να ακούσω τα σώματα τους να σκάνε στο νερό, τον δάσκαλο να λέει μερικά λόγια παρηγοριάς. Χριστέ μου, σκέφτηκα, την έβαψα. Αυτή είναι η καταδίκη μου.

Η αδερφή μου με οδήγησε στην σειρά να περιμένω και απομακρύνθηκε μερικά βήματα. Ξαφνικά συνειδητοποιούσα πως δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής. Το γεγονός πως ήμουν μεγαλύτερος, το έκανε ακόμα πιο δύσκολο. Σκεφτόμουν να κλάψω αλλά ήδη μπορούσα να διακρίνω ειρωνικά χαμόγελα παντού γύρω μου. Μια κυρία, κάπως μεγαλόσωμη, στεκόταν δίπλα μου κρατώντας ένα πιτσιρίκι από το χέρι. ‘Ακόμα δεν έμαθε να κολυμπάει;’ ρώτησε την αδερφή μου. Η αδερφή μου προσπαθούσε να συγκρατήσει τα γέλια της. ‘Είμαστε λίγο φοβητσιάρηδες’ της είπε.

Θυμάμαι να νιώθω όλο μου το σώμα να τρέμει, τα άκρα μου να μουδιάζουν. Είναι μια αίσθηση που θα ένιωθα ξανά μετά από πολλά χρόνια όταν θα άγγιζα για πρώτη μου φορά ένα γυμνό σώμα … εν πάσει περιπτώσει κάποια στιγμή ήρθε η σειρά μου.

Στάθηκα εκεί πάνω από το νερό. Κοίταξα τον δάσκαλο, ένα γεροδεμένο τύπο με μουστάκι που χαμογελούσε σαν ηλίθιος περιμένοντας με να πέσω. Ξαφνικά δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα από τους γύρω μου. Μόνο ένα βουβό αντίλαλο από κραυγές και γέλια. Δεν ξέρω αν απλά σκεφτόμουν ή αν μονολογούσα δυνατά. Με θυμάμαι να το λέω ξανά και ξανά. ‘Με τίποτα. Δεν γίνεται. Να έρθουμε άλλη φορά. Την επόμενη Πέμπτη’. Κοίταζα την επιφάνεια του νερού και σκεφτόμουν πως κάτω από εκείνο το αστραφτερό σεντόνι με περίμενε η καταστροφή.

Ξαφνικά ένιωσα ένα χέρι να με σπρώχνει από πίσω. Θυμάμαι, ακόμα και τώρα που γράφω, την φωνή της εύσωμης γυναίκας να λέει σπρώξτον  ξανά και ξανά. Ένιωσα το νερό να γεμίζει τα ρουθούνια μου κι ύστερα να βυθίζομαι. Βυθιζόμουν και κοίταζα με απάθεια το γαλάζιο κόσμο γύρω μου, το σώμα του δασκάλου να απομακρύνεται ψηλά στην επιφάνεια. Μερικές στιγμές αργότερα συνέβηκε κάτι συγκλονιστικό. Ίσως ότι πιο συγκλονιστικό έχει συμβεί στην ζωή μου.

Όπως βυθιζόμουν, νιώθοντας εκείνη την ανίκητη δύναμη να τραβάει το σώμα μου προς τα κάτω, έκανα μια τελείως παλαβή σκέψη.

‘Δεν έχει σημασία’ σκέφτηκα. ‘Δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια. Θα πεθάνω είναι βέβαιο. Δεν έχει νόημα να προσπαθήσω ή να κλάψω ή να θυμώσω με κάποιον. Θα πεθάνω και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.’

Με το που έκανα αυτή την σκέψη ένιωσα ένα βάρος να φεύγει από πάνω μου. Το μυαλό μου καθάρισε, η ακοή μου, η όραση μου επανήλθαν. Ξαφνικά ο κόσμος γύρω μου, ο υπόκωφος ήχος του βυθού, όλες εκείνες οι παράξενες αποχρώσεις του μπλε, το φως που λαμπύριζε ψηλά στην επιφάνεια, όλα μου φαίνονταν συγκλονιστικά όμορφα. Άρχισα να κουνάω τα χέρια μου χωρίς να το σκέφτομαι. Δεν περίμενα κάτι πια. Ήμουν ήδη νεκρός. Σε λίγο βρισκόμουν στην επιφάνεια. Μπορούσα να ακούσω την ανάσα μου, να νιώσω το αλμυρό νερό να αδειάζει στην μύτη και το στόμα μου. Ο γεροδεμένος δάσκαλος με τραβούσε κοντά του.

‘Που είσαι φίλε μου;’ με ρώτησε ‘νόμιζα πως δεν θα ερχόσουν ποτέ.’

Νόμιζα πως δεν θα ερχόσουν ποτέ. Η φράση της ζωής μου. Και να σκεφτείς πως λίγα δευτερόλεπτα πριν είχα αποφασίσει πως ήμουνα νεκρός.

Η μεγαλύτερη φιλοδοξία της ζωής μου είναι να γίνω όπως εκείνος ο δάσκαλος, όπως το χέρι της αδερφής μου … να σπρώχνω τους ανθρώπους στο βυθό και ύστερα να τους περιμένω υπομονετικά στην επιφάνεια.

Θα το επιχειρήσω αμέσως. Ξεκινάμε.

Το σπρώξιμο

Αφιερωμένο σε όλους εσάς εκεί έξω που προσπαθείτε σκληρά. Παρατήστε τα. Τώρα. Χθες. Δεν έχει νόημα. Ότι κι αν κάνετε, όποια φιλοδοξία και να έχετε. Είναι μάταιο. Είναι χάσιμο χρόνου. Σε μερικά χρόνια δεν θα υπάρχετε και ότι κι αν έχετε δημιουργήσει αργά ή γρήγορα θα ξεχαστεί, όπως έχουν ξεχαστεί τόσα και τόσα στο πέρασμα του χρόνου.

Τα παιδιά σας που τόσο αγαπάτε θα συνεχίσουν τις ζωές τους ξεχνώντας σας. Θα σας αποχαιρετήσουν με μερικά θλιβερά λόγια κι ύστερα μέρα με την μέρα θα σας λησμονούν. Θα αφοσιωθούν στις δικές τους οικογένειες και στα δικά τους παιδιά. Το πιο πιθανόν είναι πως βαθιά μέσα τους θα σας μισήσουν για ένα σωρό παρεξηγήσεις και παρερμηνείες, για τους ίδιους λόγους που μισήσατε κι εσείς τους δικούς σας γονείς. Ίσως κατά βάθος να χαίρονται που θα έχετε χαθεί.

Όσοι είστε μόνοι το πιο πιθανόν είναι να παραμείνετε μόνοι για πάντα. Όσο κι αν προσπαθείτε να φτιάξετε την εμφάνιση σας στον καθρέφτη, όσο κι αν παλεύετε για να αποκτήσετε ένα όμορφο σώμα, όσο κι αν διαβάζετε για να γίνετε πιο καλλιεργημένοι τίποτα από όλα αυτά δεν θα σας δώσει την αγάπη που σας λείπει. Είστε τόσο αδιάφοροι και άσχημοι κατά βάθος. Και αυτός είναι ο λόγος που δεν θα σας αγαπήσει ποτέ κανένας.

Εσείς που παλεύετε να τελειώσετε ένα πτυχίο ή ένα διδακτορικό. Ειλικρινά μου προκαλεί γέλιο να σας βλέπω να προσπαθείτε για κάτι το οποίο με μαθηματική ακρίβεια δεν θα σας δώσει κανένα πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας. Ο ίδιος ο Steve Jobs δεν τελείωσε καν το πρώτο του πτυχίο και όμως υπήρξε ο πιο καινοτόμος επιχειρηματίας. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Πραγματικά τι περιμένεις να συμβεί τελειώνοντας ένα πτυχίο στα τριάντα σου ή στα σαράντα σου. Να ξέρεις πως όσα πτυχία κι αν συσσωρεύσεις στην πραγματικότητα θα παραμείνεις η ίδια μετριότητα που ήσουν πάντα, μια μετριότητα που δεν αξίζει τίποτα παραπάνω από το να είναι ένας αδιάφορος υπάλληλος γραφείου. Και το πιο τραγικό είναι πως προκειμένου να πάρεις όλα αυτά τα άχρηστα χαρτιά θα θυσιάσεις ένα σωρό ωραίες στιγμές. Όπως όλοι οι όμοιοι σου το πιο πιθανόν είναι πως θα καταντήσεις ένας πικρόχολος μεσήλικας που κάνει τον έξυπνο στους γύρω του αναμασώντας ότι μαλακία έχει μάθει στο πανεπιστήμιο, προκαλώντας άπειρα χασμουρητά.

Όσο για σένα φίλε μου που στα αλήθεια πιστεύεις πως κάπου στο άθλιο διαμέρισμα σου κρύβεις το αριστούργημα που θα συγκλονίσει τον κόσμο είσαι η πιο τραγική περίπτωση από όλες. Ο σπουδαίος ζωγραφικός πίνακας, ή το μοναδικό μυθιστόρημα που θα κάνει τον Ντοντοστογιέφσκι να τρέμει, κι όμως ακόμα δεν έχεις εκδώσει ούτε μια γραμμή, δεν έχεις εκθέσει ούτε ένα σκίτσο. Πόσο θλιβερό είναι να υπομένεις μια μέτρια, καταπιεσμένη ζωή, ζώντας στην φαντασία σου το μεγαλείο της τέχνης σου που όλος ο κόσμος περιμένει να ανακαλύψει. Εκατομμύρια σαν κι εσένα. Αν η ζωή σου παιζόταν στο στοίχημα η αποτυχία σου θα είχε την ίδια απόδοση με ματς Ρεάλ Μαδρίτης – Παναιτωλικού στο Μπερναμπέου.

Προτού μοιραστώ μαζί σας το μυστικό μου θέλω να ρίξετε μια ματιά σε αυτόν τον πίνακα.

Πουλήθηκε για διακόσια εκατομμύρια δολάρια το 2005. Ο δημιουργός του δεν κατάφερε ποτέ να τελειώσει μια σχολή καλών τεχνών. Το πιο πιθανόν είναι πως δεν ήξερε να ζωγραφίσει με τον συμβατικό τρόπο που μπορεί να ζωγραφίζει ο τελευταίος φοιτητής μιας σχολής καλών τεχνών. Έκανε αρκετές απόπειρες αυτοκτονίας και κακοποιούσε σωματικά και ψυχολογικά τους ανθρώπους που αγαπούσε. Ναι το ξέρω. Ήταν ένας μαλάκας και μισός και το ότι καθόταν και έσταζε σαν μανιακός μπογιές πάνω σε έναν καμβά δεν δικαιολογεί την συμπεριφορά του. Κι όμως αυτός ο άνθρωπος έκανε κάτι το οποίο εσύ ποτέ δεν θα έχεις τα αρχίδια -ή έστω τα κότσια- να κάνεις στην ζωή σου. Κάτι πραγματικά υπέροχο. Αποδεχόταν τον εαυτό του όπως ήταν, πιστεύοντας πως αυτό από μόνο του ήταν αρκετό. ‘Ένας καλός ζωγράφος ζωγραφίζει αυτό που πραγματικά είναι’ έλεγε. Κι είχε δίκιο. Και εδώ που τα λέμε οι πίνακες του είναι συγκλονιστικά όμορφοι χωρίς να ακολουθούν καμία από τις φόρμες ή τις αρετές της ζωγραφικής όπως τις αντιλαμβάνεται ο μέσος άνθρωπος. Είμαι σίγουρος πως ο Jackson Pollock δεν έδινε δεκάρα για το τι σκέφτεται ο μέσος άνθρωπος και για το αν θα τα καταφέρει κι όμως δοξάστηκε από τόσους και τόσους νέους σε όλο τον κόσμο.

Η τρύπα στην αυτοπεποίθηση

Το πρόβλημα με τους περισσότερους ανθρώπους είναι πως πιστεύουν πως το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται κάπου εκεί έξω. Στην αποδοχή ή τον θαυμασμό των άλλων, σε ένα καλό αμάξι, ή σε μια δουλειά με κύρος. Όμως όλα αυτά είναι συνέπειες της επιτυχίας κι όχι η επιτυχία η ίδια.

Μια καλή μου φίλη και εξαιρετική επιστήμονας μου είχε πει μια πολύ σοφή κουβέντα. ‘Η αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου είναι όπως ένα μπαλόνι’ μου είπε. ‘Έστω και μια μικροσκοπική τρύπα να έχει όσο και να το φουσκώνεις πάντα θα παραμένει ξεφούσκωτο.’

Παραδόξως οι περισσότεροι από εμάς προσπαθούμε να φουσκώσουμε το μπαλόνι κι όχι να επιδιορθώσουμε την τρύπα. Κάνουμε ένα σωρό ανόητα πράγματα, ξοδεύουμε άπειρο χρόνο, ζούμε άθλιες μοναχικές ζωές μόνο και μόνο για να κρατήσουμε την φούσκα γεμάτη. Κι όμως το επόμενο πρωί νιώθουμε και πάλι άδειοι. Εντάξει σταματώ την παρομοίωση γιατί έχει περίεργες συνεκδοχές. Μπαλόνι – στύση …

Η αληθινή θεραπεία για την αυτοπεποίθηση είναι μία και είναι πολύ απλή. Λέγεται αποδοχή. Είναι αυτό που λένε κάποιοι χαρούμενοι τύποι ‘να αγαπάς τον εαυτό σου’ χωρίς όμως να εξηγούν τι ακριβώς σημαίνει. Πιστεύω η αποδοχή είναι καλύτερη λέξη. Ή ακόμα παράδοση. Παράδοση στην ματαιότητα της ζωής. Αποδοχή της τραγικότητας της ύπαρξης σου. Του γεγονότος πως ότι κι αν κάνεις ότι κι αν πεις, όσο κι αν προσπαθήσεις είσαι χαμένος από χέρι.

Στην ουσία αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να τα παρατήσεις. Συνειδητά και απόλυτα. Να μην σε νοιάζει. Είναι ο μόνος τρόπος να απαλλαγείς από το άγχος και την εμμονή του να είσαι κάποιος και έτσι σιγά σιγά να γίνεις ο εαυτός σου, να γίνεις αυθεντικός. Τότε ίσως κάποια καλά πράγματα να αρχίσουν να συμβαίνουν. Αλλά ακόμα κι αν δεν συμβούν, όπως είπαμε σε προηγούμενο άρθρο, στα αρχίδια σου. Καλωσόρισες στην κόλαση.

Θυμάμαι πως ύστερα από εκείνη την συγκλονιστική πρώτη μέρα στο ναυτικό σύλλογο συνέχισα να πηγαίνω στα μαθήματα κολύμβησης. Κάθε φορά η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Κάθε φορά ένιωθα πως θα πεθάνω. Κάθε φορά ήθελα να γυρίσω και να φύγω τρέχοντας. Λίγο προτού βουτήξω είχα το ίδιο άσχημο συναίσθημα πανικού.

Πηδούσα από το βάθρο σχεδόν παρά την θέληση μου. Ακόμα και μέχρι τώρα. Τόσα χρόνια αργότερα, κάθε φορά που επιχειρώ κάτι που με τρομάζει, νιώθω ακριβώς το ίδιο πράγμα. Βυθίζομαι στο φόβο μου κι ύστερα παραλύω. Καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα που κατέληγα σαν παιδί αποφεύγοντας την θάλασσα.

Μην γνωρίζοντας πως να κολυμπάω θα πρέπει να αφήσω την ζωή μου στα χέρια κάποιου τρίτου ο οποίος θα με κρατά στην επιφάνεια ωσότου να μάθω να κάνω τις σωστές κινήσεις.

Ισχύει για όλα. Όλη η ζωή ενέχει μέσα της ένα θλιβερό ενδεχόμενο. Ας πούμε στον έρωτα προκειμένου να απολαύσω μια σχέση θα πρέπει να εμπιστευτώ τα συναισθήματα μου σε κάποιον άνθρωπο που ίσως να με πληγώσει. Στο γράψιμο προκειμένου να δημοσιοποιήσω τα γραπτά μου θα πρέπει να τα εμπιστευτώ σε αναγνώστες που ίσως να τα λοιδορήσουν ή ακόμα χειρότερα να τα αγνοήσουν.

Όσο κι αν προετοιμάζεσαι, όσο κι αν προσπαθείς, όσο κι αν ψάχνεις μια παράκαμψη του φόβου σου αργά ή γρήγορα αν θες να ζήσεις θα πρέπει να έρθεις αντιμέτωπος μαζί του. Να αντιμετωπίσεις το τρομερό ενδεχόμενο του να πληγωθείς, να αποτύχεις, να γίνεις ρεζίλι. Αν δεν είσαι τυχερός τότε ίσως ποτέ να μην βρεθεί ένα κατάλληλο χέρι να σε σπρώξει στα βαθιά. Τότε θα πρέπει να το κάνεις μόνος σου. Δεν είναι κάτι απλό, θέλει απίστευτα κότσια και αρκετή τρέλα.

Οι Χριστιανοί το ονομάζουν πίστη και το καταφέρνουν πιστεύοντας σε μια ανώτερη δύναμη που υποτίθεται τους προστατεύει. Εγώ το ονομάζω θάρρος και αληθινή αγάπη. Μια άσκηση ηρωισμού.