Η ζωή είναι πόνος

Μου πήρε πολύ καιρό να γράψω κάτι και ο λόγος είναι πως ένιωθα πως δεν είχα τίποτα παραπάνω να πω. Εκτός από αυτό, υποθέτω πως σαν παιδί κι εγώ απλά κύλησα στην λάσπη . Έκανα σκρολ εκατομμύρια φορές την οθόνη του κινητού μου, είδα δεκάδες ταινίες τρόμου, κι έμεινα ξύπνιος μέχρι αργά τα ξημερώματα χωρίς να μπορώ να καταλήξω σε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το ποιο από τα δύο προσφέρει την καλύτερη συλλογή με ερασιτεχνικά βίντεο· το pornhub ή το xhmaster.

Καταλαβαίνω πως ζούμε σε έναν κόσμο όπου η αμφιβολία είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα. Για κάποιο λόγο πρέπει όλοι να πιστεύουμε, αν όχι στον Θεό, ο οποίος είναι κάπως ξεπερασμένος, τουλάχιστον στην αγάπη, ή στους ανθρώπους ή έστω στον εαυτό μας. Κάπου βαθιά μέσα στο μυαλό μας υπάρχει μια μικρή φωνή που επαναλαμβάνει την ίδια μονότονη παρότρυνση. ‘Έχε πίστη. Η ζωή έχει νόημα. Ο πόνος σου έχει νόημα’. Ε, λοιπόν εγώ όλους αυτούς τους μήνες δεν έβρισκα νόημα σε τίποτα. Ούτε στον εαυτό μου, ούτε στους γύρω μου, ούτε στην αγάπη.

Ο κόσμος μου φαινόταν ένα δυσνόητο έργο χωρίς αρχή μέση και τέλος, μια ταινία του Λάνθιμου που ξεκινούσε με τις καλύτερες προσδοκίες, όμως γρήγορα κατέληγε σε ατελείωτες ασύνδετες σεκάνς και πολλά χασμουρητά.

Προτιμούσα όπως είπα να κυλιέμαι στην λάσπη, στο γρήγορο φαγητό και σε αμέτρητες εικόνες ανθρώπων που κάνουν σεξ μπροστά από μια κάμερα.

Καταλαβαίνω πως σε κάποιους ίσως να ακούγεται κάπως θλιβερό όμως αυτή ήταν η πραγματικότητα μου και υποθέτω πως αυτή είναι και η πραγματικότητα και για πολλούς άλλους σαν κι εμένα.

Άγρια ζώα

Μιλώντας για ζώα έχετε παρατηρήσει πως για κάθε τι που συμβαίνει σε αυτό τον κόσμο θα πεταχτεί κάποιος με κάποια βαρύγδουπη κοινωνιολογική ανάλυση για να το εξηγήσει. Για παράδειγμα, λένε κάποιοι, οι άνθρωποι βλέπουν πορνό επειδή οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται σε κρίση. Δεν επικοινωνούμε για αυτό αυνανιζόμαστε.

Πριν μερικές μέρες μερικοί εικοσάρηδες όρμηξαν στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης με λαβές από πολεμικές τέχνες. Η εξήγηση ήρθε άμεσα. Ο λόγος που οι νέοι μας είναι τόσο βίαιοι είναι πως η χώρα βρίσκεται σε κρίση. Ή ακόμα καλύτερα, φταίει η ακροδεξιά και οι τοξικές της ιδέες που παρασύρουν τους νέους στην βία. Για την βία πάλι των αριστερών φταίνε οι τοξικές ιδέες των αριστερών. Για την βία των οπαδών φταίει το οπαδικό κίνημα και ο χουλιγκανισμός. 6000 χρόνια ανθρώπινου πολιτισμού και πάντα υπάρχει κάποιος βολικός λόγος για τον οποίο καταλήγουμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας όμως κανείς δεν έχει το θάρρος να παραδεχθεί πως ίσως κάπου βαθιά μέσα μας καταφεύγουμε σε όλες αυτές τις ειδεχθείς πράξεις γιατί απλά σε ένα βαθμό τις απολαμβάνουμε.

 

Μας είναι πολύ εύκολο να παρατηρήσουμε πως άλλα πρωτεύοντα όπως οι χιμπατζήδες ή οι μπονόμπο που είναι και οι πλησιέστεροι συγγενείς μας, είναι από την φύση τους οι πρώτοι βίαια και οι δεύτεροι αρκετά ‘έκφυλα’ ζώα όμως όταν φτάνει η σειρά μας θέλουμε να πιστεύουμε πως η κακή μας συμπεριφορά είναι μια παρέκκλιση παρά κομμάτι της αληθινής μας φύσης.

Δεν είναι τυχαίο βέβαια πως οι άνθρωποι που αρνούνται πεισματικά αυτή την πραγματικότητα είναι και αυτοί οι οποίοι παρασύρονται πιο εύκολα σε ακραίες συμπεριφορές. Για παράδειγμα η παιδεραστία είναι μάστιγα για την καθολική εκκλησία και ιστορικά οι μεγαλύτερες κτηνωδίες έγιναν από καθεστώτα με πολύ υψηλά ιδανικά όπως ο κομμουνισμός ή ο ναζισμός. Για όσους έχουν ασχοληθεί με την ναζιστική Γερμανία θα γνωρίζουν πως μια από τις δομικές αντιλήψεις του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού ήταν η έννοια της καθαρότητας, και δεν μιλώ μόνο για την φυλετική καθαριότητα. Ο Χίτλερ ένιωθε κυριολεκτικά αηδία περνώντας μέσα από τα φτωχοποιημένα γκέτο των γερμανικών πόλεων. Δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους του πως ανθρώπινα όντα μπορούσαν να ζουν σε αυτές τις τραγικές συνθήκες. Όσο κι αν μας ενοχλεί η ιδέα, ο Αδόλφος δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένας υπερευαίσθητος ανθρωπιστής.

Φυσικά το αντεπιχείρημα είναι πως όποια κι αν είναι η φύση μας θα πρέπει να κάνουμε τα πάντα ώστε οι συνθήκες ζωής να είναι για όλους οι καλύτερες. Υπάρχει η πεποίθηση πως υπερτονίζοντας τις ανθρώπινες αρετές  κάνουμε μια καλή αρχή για να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση σε αυτό όμως η ειλικρίνεια και απέναντι στους άλλους και κυρίως απέναντι στον εαυτό μας αποτελεί ύψιστη αρετή, και πιστεύω πως με το να υποκρινόμαστε ή να αρνούμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη δεν της αποδίδουμε τιμή.

Ως ενάρετος άνθρωπος επαναλαμβάνω λοιπόν πως πράγματι απολαμβάνω να βλέπω ατελείωτες ώρες βίντεο με πορνό, κάνοντας μικρά διαλείμματα για νερό και φαγητό. Και δεν το κάνω επειδή μου λείπει η επικοινωνία, ούτε επειδή βρίσκομαι σε σύγχυση. Το κάνω επειδή μου αρέσει.

Υπαρκτός αυνανισμός

Από μικρό παιδί γνώρισα πως γίνεται ένα υψηλό ιδανικό, μια στρεβλή εικόνα για το ανθρώπινο είδος να ασκήσει γοητεία σε κάποιους ανθρώπους και σε ένα βαθμό να τους μεταλλάξει. Οι γονείς μου υπήρξαν μέλη του ΚΚΕ και αντιλαμβανόμουν, παρότι παιδί, πως κατά κάποιο τρόπο ήταν εγκλωβισμένοι σε έναν ολόκληρο μηχανισμό ο οποίος για κάποιο λόγο, τον οποίο δεν μπορούσα να καταλάβω, είχε πάρα πολύ μεγάλη σημασία για αυτούς. Η μητέρα μου ξόδευε ατελείωτες ώρες στην τοπική κόβα. Καθημερινά επισκεπτόμασταν τα κομματικά γραφεία για να συναντήσουμε τους συντρόφους οι οποίοι ήταν συνήθως ντυμένοι απαίσια και επαναλάμβαναν τις ίδιες ακαταλαβίστικες φράσεις κραδαίνοντας το τσιγάρο τους στο πρόσωπο μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η μητέρα μου προτιμούσε να κλείνεται στις ντουμανιασμένες αίθουσες αντί να με πηγαίνει βόλτες στα μαγαζιά ή στο πάρκο με τον καθαρό ουρανό και τις πολύ πιο διασκεδαστικές φωνές των παιδιών. Γιατί σπαταλούσαμε τον χρόνο μας τόσο ανόητα;

Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει, απολογούμενος, πως ο λόγος που είχαν επενδύσει τόσο πολύ στο κόμμα ήταν γιατί πιστεύανε ειλικρινά πως θα έφτιαχναν έναν καλύτερο κόσμο. Χρειάστηκε να δούμε τους χρυσοποίκιλτους νιπτήρες του Τσαουσέσκου στην τηλεόραση για να καταλάβουμε πως στο μόνο που ίσως να είχαν συμβάλλει οι περίφημοι αγώνες ήταν στην καθημερινή τουαλέτα του Ρουμάνου προέδρου. Η αλήθεια ήταν πως οι γονείς μου, όπως πολλοί άνθρωποι της γενιάς τους, είχαν υποστεί πλύση εγκεφάλου. Είχαν ακουμπήσει όλη την ζωή τους, όλες τις αμφιβολίες, τις ενοχές και τις ανασφάλειες τους σε έναν ευγενή σκοπό. Ξέρω πως πολλοί θα υποστηρίξουν πως όσο εσφαλμένος κι αν αποδείχθηκε ο υπαρκτός σοσιαλισμός τουλάχιστον οι κομμουνιστές είχαν έναν σωστό, ανθρωπιστικό ηθικό κώδικα. Πως η συμμετοχή τους στο κόμμα κατά κάποιον τρόπο τους έκανε καλύτερους ανθρώπους.

Ανοησίες.

Οι γονείς μου συνέχισαν να είναι οι ίδιοι άνθρωποι ακόμα και μετά την κατάρρευση της περεστρόικας, του μεταρρυθμιστικού προγράμματος του Ρώσου προέδρου, ακόμα και μετά τα εγκαίνια των πρώτων ΜακΝτόναλντς στην Μόσχα. Έγιναν μάλιστα πολύ καλύτεροι γονείς γιατί για πρώτη φορά άρχισαν να μοιράζονται αθέατες πλευρές του εαυτού τους μαζί μας, να μας συμπεριφέρονται σαν φυσιολογικοί άνθρωποι γεμάτοι με ελαττώματα και ευαισθησίες. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που είδα τον πατέρα μου να δακρύζει. Ήταν μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης ακούγοντας την είδηση της οριστικής πτώσης του καθεστώτος. Ήταν δάκρυα οργής και θλίψης μαζί. Όχι μόνο για την αποτυχία του κομμουνισμού αλλά και για την δική του πίστη σε αυτόν. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα τόσο κοντά του.

 

Δεν υπάρχει φάρμακο

Θα ήθελα εδώ, για να μην αφήσω και τους δεξιούς αναγνώστες μου παραπονεμένους, να μιλήσω για το μεγαλύτερο και αρχαιότερο σύστημα ‘πλύσης εγκεφάλου’ τον Χριστιανισμό και για το πόσο εύκολο είναι για όλους μας να υποστούμε πλύση εγκεφάλου όμως δεν θέλω να επεκταθώ τόσο πολύ. Έπεται συνέχεια.

Κλείνοντας όμως θέλω να μιλήσω για μερικές από τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η ειλικρίνεια στην ζωή μας. Όπως είπαμε η ειλικρίνεια είναι αρετή και όπως κάθε αρετή είναι ένας δύσκολος ανηφορικός δρόμος. Το να γνωρίζεις και να αποδέχεσαι το γεγονός πως είσαι απλά ένα ζώο, ένα βίαιο και έκφυλο πρωτεύον θηλαστικό δεν είναι και το πιο απλό πράγμα στον κόσμο.

Και ο λόγος είναι ότι αν κάνεις αυτή την παραδοχή τότε αντιλαμβάνεσαι πως δεν υπάρχει τίποτα ξεχωριστό στην ύπαρξη σου. Δεν έχεις τίποτα το υπερβατικό μέσα σου και συν τοις άλλοις κουβαλάς ένα σωρό γονίδια βίας και λαγνείας τα οποία κατά πάσα πιθανότητα θα σε βάλουν σε μπελάδες και θα σε οδηγήσουν σε ανάρμοστες ή ακόμα και σε ποινικά κολάσιμες συμπεριφορές. Υπό αυτό το πρίσμα η ζωή μερικές φορές μοιάζει ανούσια, μια συνταγή αποτυχίας. Πράγματι αν είσαι εκατό τοις εκατό ειλικρινής με τον εαυτό σου τότε έχεις πολλές πιθανότητες να νιώσεις τον αβάσταχτο πόνο της ανθρώπινης συνθήκης.

Οι επιλογές που έχεις είναι να τα κρύψεις όλα αυτά κάτω από το χαλί και να συνεχίσεις προσποιούμενος πως δεν συμβαίνει τίποτα το συνταραχτικό και πως υπάρχει κάποιο υψηλό ιδανικό για να υπηρετήσεις. Θα καταλήξεις στην καλύτερη περίπτωση φανατικός βέγκαν ή χαζοχαρούμενος Μορμόνος ή στην χειρότερη φανατικός μουσουλμάνος ή ακόμα χειρότερα υστερικός γονιός. Η άλλη επιλογή είναι να κοιτάξεις το τέρας στα μάτια.

Υπάρχει μια φράση, μια ατάκα από μια ταινία που συμπυκνώνει πολύ πετυχημένα αυτό που θέλω να πω. Παραδόξως η ταινία από την οποία προέρχεται αυτή η φράση δεν είναι κάποιο βαρύ κινηματογραφικό αριστούργημα αλλά ένα απλό ρομαντικό παραμύθι κατάλληλο για παιδιά. Στα ελληνικά τιτλοφορείται Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας και στα αγγλικά Princess Bride. Είναι ένα παραμύθι με μια πριγκίπισσα και ένα νέο αγόρι που ερωτεύονται και βιώνουν την αληθινή αγάπη και όπως σε όλα τα παραμύθια πρέπει να τα βάλουν με δράκους και κακούς μάγους και έναν μοχθηρό και κομπλεξικό πρίγκηπα. Μπορεί να μην έχει τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες του Λάνθιμου όμως είναι μια ταινία με πανέξυπνο χιούμορ και πολύ ανθρωπιά και κατά την γνώμη μου την καλύτερη ατάκα που έχει ειπωθεί ποτέ σε ταινία.

Το ερωτευμένο ζευγάρι συναντιέται ύστερα από μια μακρά περίοδο αποχωρισμού και ο ένας αμφιβάλλει για την αγάπη του άλλου. Πάνω στον καβγά ο ήρωας γελάει με την σύγχυση της αγαπημένης του.

Κοροϊδεύεις τον πόνο μου’ του λέει τότε εκείνη θυμωμένη.

Η ζωή είναι πόνος Πριγκίπισσα, της απαντάει. Όποιος σου λέει το αντίθετο προσπαθεί να σου πουλήσει κάτι.

Ξέρω πως πολλές φορές τίποτα δεν βγάζει νόημα. Πολλές φορές αναρωτιέσαι για ποιο λόγο να συνεχίσεις, έχεις δει όσα βίντεο μπορούσες να δεις στο youporn ή στο xhamster ή στο pornhub και δεν έχεις κουράγιο να αυνανιστείς για ακόμα μια φορά. Έρχεσαι τότε αντιμέτωπος με ένα τεράστιο κενό. Ίσως τότε να χάνεις το κουράγιο σου και ακόμα χειρότερα την πίστη στον εαυτό σου. Δεν φταις εσύ. Δεν κάνεις κάτι λάθος, το αντίθετο, είσαι απλά ειλικρινής. Και πρέπει να είσαι περήφανος για αυτό. Ξέρεις πως το σύμπαν, η ζωή σου, ο πόνος σου, το οτιδήποτε εκεί έξω δεν υπάρχουν για κάποιο ανώτερο σκοπό. Έτσι είναι. Πρέπει να το συνηθίσεις. Δεν υπάρχει φάρμακο για αυτό, ούτε παρηγοριά.

Μακριά από αυτούς που θα θελήσουν να σου πουλήσουν λύσεις θα βρεις ίσως τους φίλους και τους συντρόφους που θα σε συνοδεύσουν σε αυτό το δύσκολο και συναρπαστικό ταξίδι .

8 thoughts on “Η ζωή είναι πόνος

  1. Είναι μαρτύριο να μεγαλώνεις με κομουνιστές γονείς, το γνωρίζω γιατί κι εγώ τέτοιους γονείς είχα.

    Προσωπικά με ευχαριστεί πάρα πολύ όταν σκοτώνω οτιδήποτε μου έχουν φορτώσει η οικογένοια το σχολείο η θρησκεία κ.τ.λ όμως τωρα τελευταία αναρωτιέμαι αν χρειάζεται όντως ένα παραμύθι στη ζωή μας.. αν το να επιλέξουμε να κοροιδέψουμε τους εαυτούς μας με κάτι ωραίο όμορφο που να μας ηρεμεί να μας γκαυλώνει να μας δίνει ένα νόημα μας συμφέρει.. γιατί όχι? Καμία σχέση με χριστιανισμό ή πολιτική θρησκεία σαν τον κομουνισμό αυτά είναι άσχημα παραμύθια για σκλάβους

    • Όταν επιλέγεις να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου με κάτι σημαίνει ότι έχεις επίγνωση ότι δεν είναι κάτι υπερβατικό. Προσωπικά όχι μόνο δεν το θεωρώ λάθος αλλά υπέροχο. Είναι ότι πιο όμορφο οι άνθρωποι να κοπιάζουν για να δημιουργήσουν και να αναζητούν έμπνευση είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο. Ο χαρακτήρας μας, το μυαλό μας, οι εμπειρίες μας, η φαντασία μας, η συνείδηση μας ότι είμαστε ζωντανοί σε ένα χαοτικό κόσμο είναι το μεγαλύτερο προσόν μας και για αυτό δεν πρέπει να το σπαταλάμε σε ανόητα υποκατάστατα.

      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο.

  2. Διάβασα σήμερα, νομίζω, όλα τα κείμενά σου και πραγματικά νιώθω σαν να τα έγραψα εγώ (σσ εάν είχα το ταλέντο της γραφής, που δεν το έχω).

    Διάβασα σήμερα, νομίζω, όλα τα κείμενά σου και πραγματικά νιώθω σαν να τα έγραψα εγώ (σσ εάν είχα το ταλέντο της γραφής, που δεν το έχω).

    Έγραψες πιο πάνω ότι το ερωτευμένο ζευγάρι πρέπει να τα βάλει με δράκους για να μπορέσει να χαρεί τον ερωτά του στο μέλλον. Για μένα οι δράκοι είναι όλα εκείνα που με εγκλωβίζουν για να χαρώ την ελευθερία μου και την ατομικότητά μου. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τα βάλω μαζί τους. Όταν οι δράκοι έρχονται μπροστά σου με εχθρικές διαθέσεις ίσως βρεις τη δύναμη να αναμετρηθείς μαζί τους, ξέρεις ότι είναι εχθροί σου. Όταν οι δράκοι έχουν πρόσωπα οικεία, που εκπέμπουν αγάπη και υποτιθέμενη ασφάλεια δηλ. είναι οι γονείς σου και τα μεγαλύτερα αδέλφια σου, τότε τι κάνεις; Σκέφτομαι ότι κάποιοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να πονούν. Οι συνθήκες που μεγαλώνει κανείς, το εκτόπισμα που θα έχει ή όχι από την οικογένειά, εάν θα συναντήσει τους κατάλληλους ανθρώπους να του ανοίξουν ορίζοντες, παίζει καθοριστικό ρόλο για το ποια ζωή θα έχει. Ναι, συμφωνώ με προηγούμενο κείμενό σου ότι ευθυνόμαστε εμείς, αλλά όχι σε απόλυτο βαθμό. Πολλά είναι τα πράγματα που μας καθορίζουν και το χειρότερο είναι ότι πολλές φορές δεν γίνονται αντιληπτά.

    Γράψε αν θες ένα κείμενο με την γνώμη σου για την ελληνική οικογένεια, είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα.

    • Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Στο επόμενο κείμενο θα μιλήσω για δράκους. Και για την οικογένεια. Μια γρήγορη σκέψη. Εννοείται πως το οικογενειακό περιβάλλον μας επηρεάζει, μας καθορίζει ίσως ακόμα και να μας κάνει κακό. Εγώ οτιδήποτε με τρομάζει προσπαθώ να το καταλάβω πρώτα, να εξηγήσω γιατί λειτουργεί έτσι. Αφού το κάνω αυτό θέτω τα όρια μου σύμφωνα με την λογική μου και προχωράω μπροστά. Έτσι ούτε θυμό νιώθω, ούτε απογοήτευση, ούτε μένω προσκολλημένος στο παρελθόν.

  3. Σε διαβάζω με ενδιαφέρον. Σχετικά με την ειλικρίνεια, που γράφεις, αναρωτιέμαι, υπάρχει πράγματι μια αλήθεια απέναντι στην οποία θα μπορούσαμε να είμαστε ειλικρινείς; Κι αν ναι, όντας κομμάτι της, δεν θα ήταν σαν να κυνηγούσαμε τη σκιά μας; Το να πούμε πως η ζωή μας δεν έχει ανώτερο σκοπό, για να έχει νόημα ως σκέψη, προϋποθέτει πως υπάρχει κάτι, κάπου, που έχει σκοπό. Αμφισβητώντας τη ζωή, μήπως απλά την επιβεβαιώνουμε; Αυτά… Χάρηκα που επέστρεψες.

    • Για τίποτα δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Πάντοτε μιλάμε βασισμένοι σε όσα γνωρίζουμε με την επιφύλαξη πως στο μέλλον ίσως να αποδειχθούμε λάθος. Αυτό που καταλαβαίνω εγώ για την ζωή είναι πως οι άνθρωποι βιώνουμε κάτι παράδοξο. Ως ζωντανοί οργανισμοί έχουμε ένα αντικειμενικό συμφέρον να συνεχίσουμε να ζούμε. Είναι το ένστικτο της ζωής. Στα στενά όρια της αναπαραγωγής και της επιβίωσης του είδους έχουμε ένα πολύ συγκεκριμένο σκοπό και δεν χρειάζεται να φιλοσοφήσουμε για αυτό. Είναι εγγεγραμμένο σε κάθε κύτταρο μας. Για όλα τα υπόλοιπα θηλαστικά το θέμα έχει λήξει εκεί. Το πρόβλημα προκύπτει από την στιγμή που το ανθρώπινο είδος έχει επίγνωση του θανάτου. Η αναλυτική σκέψη είναι ένα εξελικτικό δώρο το οποίο μας βοήθησε να εξασφαλίσουμε την επιβίωση μας όμως φέρνει μαζί του και μια κατάρα. Γνωρίζοντας πως θα πεθάνεις, πως η συνείδηση σου θα πάψει να υπάρχει κατανοείς πως η εμπειρία σου σαν άτομο είναι πεπερασμένη. Πως μετά τον θάνατο σου κάθε προσωπικό συμφέρον ή αν θέλεις ενδιαφέρον για την ζωή δεν έχει πρακτική αξία. Από εκεί ξεκινάει και η αναζήτηση για μια συνέχεια. Για ένα ‘μεγάλο’ νόημα που θα ενώσει την ύπαρξη σου, όχι μόνο με τους υπόλοιπους ανθρώπους αλλά και ολόκληρο το σύμπαν. Θέλεις η ζωή σου να έχει κάποιο νόημα πέρα από τα στενά όρια της επιβίωσης σου σαν οργανισμός. Εκεί λοιπόν παρεμβαίνει η θρησκεία ή η ιδεολογία. Δίνει μια συνέχεια στην ζωή σου, μια προοπτική πέρα από τον θάνατο, η οποία όμως, κατά την γνώμη μου είναι εσφαλμένη γιατί δεν εξηγείται ούτε επιστημονικά, ούτε φιλοσοφικά. Αυτό που λέω είναι πως έχει φτάσει η ώρα να αντιμετωπίσουμε την τραγικότητα της ύπαρξης χωρίς εσφαλμένες ή επινοημένες αντιλήψεις νοήματος. Αυτό που λέω είναι πως ίσως τελικά αυτό που μας ενώνει περισσότερα από οτιδήποτε άλλο είναι η κοινή μας αποτυχία να εντάξουμε την ζωή μας σε κάτι υπερβατικό. Αν σου ακούγεται λίγο ή δεν σε ικανοποιεί δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Για μένα αυτή η παραδοχή είναι μια πράξη θάρρους πολύ ανώτερη ηθικά από κάθε ‘αγώνα’ ή ‘θυσία’ στο όνομα ενός Θεού ή ενός καλού σκοπού. Ευχαριστώ!

Σχολιάστε